عذاب شدید و هلاكت سخت قوم عاد

به عذاب سختى كه خداوند بر قوم عاد فرستاد و آنها را به هلاكت رسانید، در آیات متعدد قرآن اشاره شده است[1] كه از همه آنها چنین بر مىآید كه عذاب آنها بسیار سخت و وحشتناك بوده است.

در سوره حاقه آیه 6 به بعد چنین آمده:

«خداوند تند بادى طغیانگر و سرد و پر صدا را هفت شب و هشت روز پى در پى و بنیان كن بر قوم عاد مسلّط كرد، آن قوم یاغى هم چون تنههاى پوسیده و نخلهاى تو خالى، در میان آن تند باد كوبنده بر زمین افتادند و به هلاكت رسیدند، و همه آنها نابود شدند.»

ماجراى هلاكت قوم عاد، در بعضى از تفاسیر چنین آمده است:

سرزمین قوم عاد، بسیار پر درخت وخرم و حاصلخیز بود، وقتى كه از دعوت حضرت هود - علیه السلام - سر پیچى كردند، خداوند باران رحمتش را به مدت هفت سال از آنها باز داشت. خشكسالى و قحطى، همه جا را فرا گرفت. هوا خشك و گرم و خفه كننده شده بود.

حضرت هود - علیه السلام - به آنها فرمود: «توبه و استغفار كنید، تا خداوند باران رحمتش را به سوى شما بفرستد.» ولى آنها بر عناد و سركشى خود افزودند و دعوت آن حضرت را به مسخره گرفتند. خداوند به هود - علیه السلام - وحى كرد كه فلان وقت عذاب دردناكى به صورت باد تند و كوبنده بر آنها مىفرستم.

آن وقت فرا رسید، وقتى ملت گنهكار عاد به آسمان نگریستند ابرى را دیدند كه به سوى سرزمین آنها حركت مىكند، تصور كردند كه ابر نشانه باران است، از این رو شادمان شدند، و گفتند:

«این ابرى است باران زا كه به سوى درّهها و آبگیرهایمان رو مىآورد.»

به استقبال آن شتافتند، و در كنار درّهها و سیل گیرها آمدند تا منظره نزول باران پر بركت را بنگرند و روحى تازه كنند.

ولى به زودى به آنها گفته شد؛

این ابر باران زا نیست، این همان عذاب وحشتناكى است كه براى آمدنش شتاب مىكردید، این تند باد شدیدى است كه حامل عذاب دردناكى خواهد بود.

طولى نكشید كه آن با تند و ویرانگر فرا رسید، و اموال و چهار پایان و خود آنها را نابود كرد.[2]

نخستین بار كه متوجه ابر سیاهِ پر گرد و غبار شدند، وقتى بود كه آن باد به سرزمین آنها رسید و چهار پایان و چوپانان آنها را كه در اطراف بودند، از زمین برداشت و به هوا برد، خیمهها را از جا مىكند و چنان بالا مىبرد كه آنها به صورت ملخى دیده مىشدند، هنگامى كه آن صحنه وحشت بار را دیدند، فرار كردند و به خانههاى خود پناه بردند و درها را به روى خود بستند، ولى باد آن چنان تند بود كه درها را از جا مىكند، و آنها را بر زمین مىكوبید و با خود مىبرد و پیكرهاى بىجان آنها را زیر خروارها شن، پنهان مىساخت.[3]

آرى آنها آن چنان در چنبره عذاب الهى قرار گرفتند كه به فرموده قرآن:

«ما تَذَرُ مِنْ شَىءٍ اَتَتْ عَلَیهِ إِلاَّ جَعَلَتْهُ كَالرَّمِیمِ؛ آن باد تند از هر چیز كه مىگذشت، آن را رها نمىكرد، تا این كه آن را هم چون استخوانهاى پوسیده مىنمود.»[4]

------------------------------

[1] مانند سوره ذاریات آیه 41 به بعد، و سوره حاقّه آیه 6 به بعد، و سوره قمر آیه 18 به بعد.

[2] تفسیر نور الثقلین، ج 5، ص 18.

[3] تفسیر فخر رازى، ج 28، ص 28.

[4] ذاریات، 42.