قوم هود - علیه السلام - در برابر اندرزهاى پر مهر حضرت هود - علیه السلام - به جاى این كه پاسخ مثبت بدهند، به لجاجت و سركشى پرداختند، با صراحت او را تكذیب كردند، و گفتند: «براى ما تفاوت نمىكند، چه ما را اندرز بدهى یا ندهى. خود را بیهوده خسته نكن، روش ما همان روش پیشینیان است و از آن دست نمىكشیم، و این تهدیدهاى تو، دروغ است و ما هرگز مجازات نمىشویم.[9]

نیز به هود گفتند: آیا آمدهاى كه ما را (با دروغهایت) از معبودهایمان بازگردانى؟ اگر راست مىگویى عذابى را كه به ما وعده دادهاى بیاور.[10]

حضرت هود - علیه السلام - آن چه توانست قوم خود را پند و اندرز داد، و شب و روز به دعوت آنها به سوى حق پرداخت، و راه روشن نجات را به آنها نشان داد، و با اصرار و تكرار، آنها را از انحراف و گمراهى بر حذر مىداشت، ولى تنها اندكى از آن قوم، به هود - علیه السلام - ایمان آوردند، و اكثریت قاطع مردم، رو در روى هود - علیه السلام - قرار گرفتند و نسبت دروغگویى، جنون و ابلهى به هود - علیه السلام - دادند و بر كفر و عناد خود افزودند.[11]

قرآن گوشهاى از داستان گفتگوى هود - علیه السلام - با قومش را چنین بیان مىكند:

هود: اى قوم من! تنها خدا را بپرستید، جز او معبودى براى شما نیست، آیا پرهیزكارى پیشه نمىكنید؟

بزرگان قوم: ما تو را در مقام نادانى و سبك مغزى مىنگریم، ما بطور قطع تو را دروغگو مىدانیم.

هود: اى قوم من! هیچ گونه ابلهى و سفاهت در من نیست، بلكه من فرستادهاى از سوى خدا به سوى شما هستم، پیامهاى خدا را به گوش شما مىرسانم و خیرخواه امین براى شما هستم. آیا تعجب مىكنید كه دستور آگاهى بخش خداوند توسط مردى از میان شما به شما برسد، و او شما را از مجازات الهى بترساند؟

بزرگان قوم: آیا به سراغ ما آمدهاى كه تنها خداى یگانه را بپرستیم، ولى آن چه را كه پدرانمان مىپرستیدند، رها سازیم، اگر راست مىگویى آن چه را كه از عذاب به ما وعده مىدهى بیاور.

هود: پلیدى و غضب پروردگارتان، شما را فراگرفته است، آیا با من در مورد نامهایى كه شما و پدرانتان بر بتها نهادهاند، ستیز مىكنید؟ در حالى كه خداوند هیچ دلیلى درباره آن نازل نكرده است؟ پس شما منتظر (شكست من) باشید و من نیز در انتظار عذاب شما خواهم بود.[12]

------------------------------

[9] شعراء، آیات 136 تا 139.

[10] احقاف، آیه 22.

[11] اقتباس از آیه 54 هود، و آیه 66 اعراف.

[12] اعراف، آیات 65 تا 71.