حضرت هود - علیه السلام - در میان قوم، دعوت خود را چنین آغاز كرد:

«اى قوم من! خدا را پرستش كنید، چرا كه هیچ معبودى براى شما جز خداى یكتا نیست، شما در اعتقادى كه به بتها دارید در اشتباهید، و نسبت دروغ به خدا مىدهید.

اى قوم من! من از شما پاداشى نمىخواهم، پاداش من فقط بر كسى است كه مرا آفریده است. آیا نمىفهمید؟

اى قوم من! از پروردگارتان طلب آمرزش كنید، سپس به سوى او بازگردید، تا باران رحمتش را پى در پى بر شما بفرستد، و نیرویى بر نیروى شما بیفزاید، روى از حق نتابید و گناه نكنید.»

قوم هود گفتند: اى هود! تو دلیلى براى ما نیاوردهاى و ما خدایان خود را به خاطر حرف تو رها نخواهیم كرد، و ما اصلاً به تو ایمان نمىآوریم، ما فقط درباره تو مىگوییم؛ بعضى از خدایان ما به تو زیان رسانده و عقلت را ربودهاند.

هود گفت: من خدا را به گواهى مىطلبم، شما نیز گواه باشید كه من از آن چه شریك خدا قرار دهید بیزارم.

من در برابر شما هستم، هر چه مىخواهید در مورد من نقشه بكشید و مرا تهدید كنید، ولى از دست شما كارى ساخته نیست، من بر «الله» كه پروردگار من و شما است توكل كردهام، هیچ جنبندهاى نیست، مگر این كه او بر آن تسلط داشته باشد، اما سلطهاى براساس عدالت چرا كه پروردگار من بر راه راست است. من رسالتى را كه مأمور بودم به شما رساندم، پس اگر روى بگردانید، پروردگارم گروه دیگرى را جانشین شما مىكند، و شما كمترین ضررى به او نمىرسانید، پروردگارم حافظ و نگاهبان هر چیز است.[7]

____________________________

[7] سوره هود، آیات 50 تا 56.