هنگامى كه كار مجازات الهى در مورد قوم ستمگر نوح - علیه السلام - به پایان رسید، و آن سنگدلان لجوج و تیره بختان كور دل

به هلاكت رسیدند، و طومار زندگى ننگینشان پیچیده شد، فرمان الهى به زمین و آسمان صادر گردید كه:

«یا اَرْضُ اِبْلَعِى ماءَكِ وَ یا سَماءُ اَقْلِعِى؛ اى زمین آبت را فرو بر، و اى آسمان از باریدن خوددارى كن».

پس از این فرمان، بىدرنگ آبهاى زمین فرو نشستند و آسمان از باریدن باز ایستاد و كشتى بر سینه كوه جودى پهلو گرفت.

از طرف خداوند به نوح - علیه السلام - وحى شد: «اى نوح! با سلامت و بركت از ناحیه ما بر تو و بر تمام آنها كه با تواند فرود

آى.»[19]

 

از امام صادق - علیه السلام - نقل شده كه فرمودند: حضرت نوح - علیه السلام - همراه هشتاد نفر از كسانى كه به او ایمان

آورده بودند از كوه جودى به پایین آمدند و در سرزمین موصل براى خود خانههایى ساختند (و زندگى نوین و گرم توحیدى را به دور

از آلودگىهاى شرك و فساد، آغاز نمودند) و در آن جا شهرى ساختند كه به نام «مدینة الثَّمانین» (شهر هشتاد نفر) معروف

گردید.[20]

 

 

حضرت نوح - علیه السلام - بر فراز كوه جودى عبادتگاهى ساخت و در آن با پیروانش به عبادت خداى یكتا و بىهمتا

مىپرداخت.[21]

مطابق پارهاى از روایات، روز پیاده شدن نوح - علیه السلام - و همراهان از كشتى، روز عاشورا (در آن عصر) بوده است.

نوح و همراهان در پاى همان كوه جودى خانههایى ساختند و نام آن را «سَوقْ الثَّمانین» (بازار هشتاد نفر) نهادند. كم كم نسل

بشر، از همان هشتاد نفر كه سه نفر از آنها به نامهاى سام، حام و یافث از پسران نوح بودند، ادامه یافت و رو به افزایش نهاد.

[22]

در پارهاى از روایات آمده كه نسل بشر از این تاریخ به بعد از سه پسر نوح (سام، حام و یافث) باقى ماند و گسترش یافت.

------------------------------

[12] مضمون آیات 42 تا 47 سوره هود.

[13] اسراء، 3.

[19] هود، 44 و 48.

[20] بحار، ج 11، ص 313.

[21] اعلام قرآن خزائلى، ص 281.

[22] تاریخ حبیب السِّیَر، ج 1، ص 31.