از آن جا كه طوفان نوح - علیه السلام - جهانى بود و سراسر كره زمین را فرا مىگرفت، بر نوح - علیه السلام - لازم بود كه براى

حفظ نسل حیوانات و حفظ گیاهان، از هر نوع حیوان، یك جفت سوار كشتى كند و از بذر یا نهال گیاهان گوناگون بردارد.

روایت شده؛ امام صادق - علیه السلام - فرمود: پس از پایان یافتن ساختمان كشتى، خداوند بر نوح - علیه السلام - وحى كرد

كه به زبان سِریانى اعلام كن تا همه حیوانات جهان نزد تو آیند. نوح اعلام جهانى كرد و همه حیوانات حاضر شدند. نوح - علیه

السلام - از هر نوع حیوانات یك جفت (نر و ماده) گرفت و در كشتى جاى داد.[7]

در قرآن، این مطلب را چنین مىخوانیم كه خداوند مىفرماید:

«هنگامى كه فرمان ما (به فرا رسیدن عذاب) صادر شد، و آب از تنور به جوشش آمد، به نوح گفتیم: از هر جفتى از حیوانات (نر و

ماده) یك زوج در آن كشتى حمل كن، هم چنین خاندانت را بر آن سوار كن، مگر آنها كه قبلاً وعده هلاكت به آنها داده شده

(مانند یكى از همسران و یكى از پسرانش) و هم چنین مؤمنان را سوار كن».[8]

به این ترتیب مسافران كشتى عبارت بودند از: نوح - علیه السلام - و حدود هشتاد نفر از ایمانآورندگان به او، و یك جفت از هر

نوع از انواع حیوانات (از حشرات و پرندگان و چهارپایان و...) و مقدارى بذر گیاهان و نهال.

مسافران هر كدام در جایگاه مخصوصى قرار گرفتند و همه آماده یك بلاى عظیم بودند كه نشانههاى مقدمانى آن آشكار شده

بود. از جمله در میان تنورى كه در خانه نوح - علیه السلام - بود آب جوشید و ابرهاى تیره و تار هم چون پارههاى ظلمانى شب

سراسر آسمان را فرا گرفت. صداى غرّش رعد و برق از هر سو شنیده و دیده مىشد و همه چیز از یك حادثه بزرگ و فراگیر خبر

مىداد.

_____________________________

 

[7] لثانى الاخبار، ج 5، ص 454.

[8] هود، 40.