ساختن كشتى نجات

حضرت نوح - علیه السلام - هم چنان شب و روز در فكر رستگارى و نجات مردم از چنگال جهل و بت پرستى بود، ولى هر چه

آنها را نصیحت كرد نتیجه نگرفت و هر چه آنها را به عذاب الهى هشدار داد و اعلام خطر كرد، دست از اعمال زشت خود

برنداشتند، تا آن جا كه با كمال گستاخى، بىپرده گفتند:

«اى نوح! با ما جرّ و بحث كردى، و بسیار بر حرف خود پافشارى نمودى (بس است!) اكنون اگر راست مىگویى، آن چه را از

عذاب الهى به ما وعده مىدهى بیاور.»

از سوى خدا به نوح - علیه السلام - وحى شد: «جز آنان كه (تاكنون) ایمان آوردهاند، دیگر هیچ كس از قوم تو، ایمان نخواهد

آورد، بنابراین از كارهایى كه بت پرستان انجام مىدهند غمگین مباش».[1]

در این هنگام بود كه خداوند دستور ساختن كشتى را به حضرت نوح - علیه السلام - داد، و به او چنین وحى كرد:

«وَ اصْنَعِ الْفُلْكَ بِأَعْینِنا وَ وَحْینا وَ لا تُخاطِبْنِى فِى الَّذِینَ ظَلَمُوا إِنَّهُمْ مُغْرَقُونَ؛ و اكنون در حضور ما و طبق وحى ما كشتى بساز! و

درباره آنها كه ستم كردند شفاعت مكن كه همه آنها غرق شدنى هستند.»[2]

حضرت نوح - علیه السلام - نیز مطابق فرمان خدا، قوم خود را از عذاب سخت الهى و بلاى عظیم طوفان برحذر مىداشت، ولى

آنها به لجاجت خود مىافزودند.

__________________________

[1] هود، 33 و 36.

[2] هود، 37.