یكى از پیامبران كه نامش در قرآن دوبار آمده[1] و در آیه 56 سوره مریم
به عنوان پیامبر صدیق یاد شده، حضرت ادریس است كه در این جا نظر

شما را به پاره‏اى از ویژگى‏هاى او جلب مى‏كنیم:

ادریس كه نام اصلیش «اُخنوخ» است در نزدیك كوفه در مكان فعلى مسجد
سهله مى‏زیست. او خیاط بود و مدت سیصد سال عمر نمود و با پنج واسطه
به آدم - علیه السلام - مى‏رسد. سى صحیفه از كتاب‏هاى آسمانى بر او نازل
گردید. تا قبل از ایشان مردم براى پوشش بدن خود از پوست حیوانات
 استفاده مى‏كردند، او نخستین كسى بود كه خیاطى كرد و طرز دوختن لباس را به انسانها آموخت و از آن پس مردم به تدریج از لباسهاى دوخته شده استفاده مى‏كردند. او بلند قامت و تنومند و نخستین انسانى بود كه با قلم خط نوشت و بر علم نجوم و حساب و هیئت احاطه داشت و آنها را تدریس مى‏كرد. كتابهاى آسمانى را به مردم مى‏آموخت و آنها را از اندرزهاى خود بهره‏مند مى‏ساخت، از این رو نام او را ادریس (كه از واژه درس گرفته شده) نهادند.
خداوند بعد از وفاتش، مقام ارجمندى در بهشت به او عنایت فرمود و او را از مواهب بهشتى بهره‏مند ساخت.
ادریس - علیه السلام - بسیار درباره عظمت خلقت مى‏اندیشید و باخود مى‏گفت: «این آسمان‏ها، زمین، خلایق عظیم، خورشید، ماه، ستارگان، ابر، باران و سایر پدیده‏ها داراى پروردگارى است كه آنها را تدبیر نموده و سامان مى‏بخشد، بنابراین او را آن گونه كه سزاوار پرستش است، پرستش كن».[2]

[1] انبیاء، 85؛ مریم، 56.
[2] بحار، ج 11، ص 270-280؛ كامل ابن اثیر، ج 1، ص 22.