سال آخر عمر آدم - علیه السلام - و وصیت او

حضرت آدم - علیه السلام - به سالهاى آخر عمر رسید. 930 سال از عمرش گذشته بود.[15] خداوند به او وحى كرد كه پایان

عمرت فرا رسیده و مدّت پیامبریت به سر آمده است، اسم اعظم و آن چه كه خدا از اسماء ارجمند به تو آموخته و همه گنجینه

نبوّت و آن چه را مردم به آن نیاز دارند، به شیث - علیه السلام - واگذار كن و به او دستور بده كه این مسأله را پنهان داشته و

تقیه كند تا در برابر آسیب برادرش قابیل در امان بماند، و به دست او كشته نگردد.

به روایت دیگر: حضرت آدم - علیه السلام - هنگام مرگ، فرزندان و نوادگان خود را كه هزاران نفر شده بودند، به دور خود جمع كرد

و به آنها چنین وصیت نمود:

«اى فرزندان من! برترین فرزندان من، هبة الله، شَیث است و من از طرف خدا او را وصى خود نمودم، از این رو آن چه از سوى

خدا به من تعلیم داده شده به شیث مىآموزم تا مطابق شریعت من حكم كند كه او حجّت خدا بر خلق است. اى فرزندانم! از او

اطاعت كنید و از فرمان او سرپیچى نكنید كه وصى و جانشین و نماینده من در میان شما است.»

سپس طبق دستور آدم - علیه السلام - صندوقى ساختند. ایشان صحایف آسمانى را در میان آن نهاد و آن صندوق را قفل كرده

و كلید آن را به شیث - علیه السلام - تحویل داد و به او گفت: «وقتى از دنیا رفتم، مرا غسل بده و كفن كن و به خاك بسپار.

این را بدان كه از نسل تو پیامبرى پدیدار مىشود كه او را خاتم پیامبران خدا گویند، این وصیت را به وصى خود بگو و او به وصى

خود نسل به نسل بگوید تا زمانى كه آن حضرت ظاهر گردد.»

یكى از بشارتهاى آدم - علیه السلام - به مردم عصرش، بشارت به آمدن حضرت نوح - علیه السلام - بود. آنها را مخاطب قرار

مىداد و مىفرمود: «اى مردم! خداوند در آینده پیامبرى به نام نوح - علیه السلام - مبعوث مىكند، او مردم را به سوى خداى

یكتا دعوت مىنماید ولى قوم او، او را تكذیب مىكنند و خداوند آنها را با طوفان شدید به هلاكت مىرساند. من به شما سفارش

مىكنم كه هر كس از شما زمان او را درك كرد، به او ایمان آورده و او را تصدیق كند و از او پیروى نماید، كه در این صورت ازغرق

شدن در طوفان، مصون مىماند.»

آدم - علیه السلام - این وصیت را به وصى خود شیث، «هبة الله» گوشزد نمود، و از او عهد گرفت كه هر سال در روز عید، این

وصیت (بشارت به آمدن نوح - علیه السلام -) را به مردم اعلام كند. هبة الله نیز به این وصیت عمل كرد و هر سال در روز عید،

مژده آمدن نوح - علیه السلام - را به مردم اعلام مىنمود. سرانجام همان گونه كه آدم - علیه السلام - وصیت كرده بود و هبة

الله هر سال آن را یادآورى مىكرد، حضرت نوح - علیه السلام - ظهور كرد و پیامبرى خود را اعلام نمود. عدهاى بر اساس وصیت

آدم - علیه السلام - به نوح - علیه السلام - ایمان آوردند و او را تصدیق كردند[16] ولى بسیارى او را تكذیب نموده و بر اثر بلا

(طوفان عظیم) به هلاكت رسیدند.

 

____________________________

 

[15] عیون اخبار الرضا - علیه السلام -، ج 1، ص 242.

[16] اقتباس از روضة الكافى، ص 114 و 115.